Senin, 02 Desember 2013

Kekuatan Sebuah doa



"Ya Allah, jangan kembalikan aku ke keluargakau, dan limpahkanlah kepadaku kesyahidan."

Doa itu keluar dari mulut `Amru bin Jamuh, ketika ia bersiap-siap mengenakan baju perang dan bermaksud berangkat bersama kaum Muslimin ke medan Uhud. Ini adalah kali pertama bagi `Amru terjun ke medan perang, karena dia kakinya pincang. Di dalam Al-Quran disebutkan: "Tiada dosa atas orang-orang buta, atas orang-orang pincang dan atas orang sakit untuk tidak ikut berperang." (Qs Al-Fath:17)

Karena kepincangannya itu maka `Amru tidak wajib ikut berperang, di samping keempat anaknya telah pergi ke medan perang. Tidak seorangpun menduga `Amru dengan keadaannya yang seperti itu akan memanggul senjata dan bergabung dengan kaum Muslimin lainnya untuk berperang.

Sebenarnya, kaumnya telah mencegah dia dengan mengatakan: "Sadarilah hai `Amru, bahwa engkau pincang. Tak usahlah ikut berperang bersama Nabi saw."

Namun `Amru menjawab: "Mereka semua pergi ke surga, apakah aku harus duduk-duduk bersama kalian?"

Meski `Amru berkeras, kaumnya tetap mencegahnya pergi ke medan perang. Karena itu `Amru kemudian menghadap Rasulullah Saw dan berkata kepada beliau: "Wahai Rasulullah. Kaumku mencegahku pergi berperang bersama Tuan. Demi Allah, aku ingin menginjak surga dengan kakiku yang pincang ini."

"Engkau dimaafkan. Berperang tidak wajib atas dirimu." Kata Nabi mengingatkan.

"Aku tahu itu, wahai Rasulullah. Tetapi aku ingin berangkat ke sana." Kata `Amru tetap berkeras.

Melihat semangat yang begitu kuat, Rasulullah kemudian bersabda kepada kaum `Amru: "Biarlah dia pergi. Semoga Allah menganugerahkan kesyahidan kepadanya."

Dengan terpincang-pincang `Amru akhirnya ikut juga berperang di barisan depan bersama seorang anaknya. Mereka berperang dengan gagah berani, seakan-akan berteriak: "Aku mendambakan surga, aku mendambakan mati: sampai akhirnya ajal menemui mereka.

Setelah perang usai, kaum wanita yang ikut ke medan perang semuanya pulang. Di antara mereka adalah "Aisyah. Di tengah perjalanan pulang itu `Aisyah melihat Hindun, istri `Amru bin Jamuh sedang menuntun unta ke arah Madinah. `Aisyah bertanya: "Bagaimana beritanya?"

"Baik-baik , Rasulullah selamat Musibah yang ada ringan-ringan saja. Sedang orang-orang kafir pulang dengan kemarahan, "jawab Hindun.

"Mayat siapakah di atas unta itu?"
"Saudaraku, anakku dan suamiku."
"Akan dibawa ke mana?"
"Akan dikubur di Madinah."

Setelah itu Hindun melanjutkan perjalanan sambil menuntun untanya ke arah Madinah. Namun untanya berjalan terseot-seot lalu merebah.

"Barangkali terlalu berat," kata `Aisyah.
"Tidak. Unta ini kuat sekali. Mungkin ada sebab lain." Jawab Hindun.

Ia kemudian memukul unta tersebut sampai berdiri dan berjalan kembali, namun binatang itu berjalan dengan cepat ke arah Uhud dan lagi-lagi merebah ketika di belokkan ke arah Madinah. Menyaksikan pemandangan aneh itu, Hindun kemudian menghadap kepada Rasulullah dan menyampaikan peristiwa yang dialaminya: "Hai Rasulullah. Jasad saudaraku, anakku dan suamiku akan kubawa dengan unta ini untuk dikuburkan di Madinah. Tapi binatang ini tak mau berjalan bahkan berbalik ke Uhud dengan cepat."

Rasulullah berkata kepada Hindun: "Sungguh unta ini sangat kuat. Apakah suamimu tidak berkata apa-apa ketika hendak ke Uhud?"

"Benar ya Rasulullah. Ketika hendak berangkat dia menghadap ke kiblat dan berdoa: "Ya Allah, janganlah Engkau kembalikan aku ke keluargaku dan limpahkanlah kepadaku kesyahidan."

"Karena itulah unta ini tidak mau berangkat ke Medinah. Allah SWT tidak mau mengembalikan jasad ini ke Madinah" kata beliau lagi.

"Sesungguhnya diantara kamu sekalian ada orang-orang jika berdoa kepada Allah benar-benar dikabulkan. Diantara mereka itu adalah suamimu, `Amru bin Jumuh," sambung Nabi.

Setelah itu Rasulullah memerintahkan agar ketiga jasad itu dikuburkan di Uhud. Selanjutnya beliau berkata kepada Hindun: "Mereka akan bertemu di surga. `Amru bin Jumuh, suamimu; Khulad, anakmu; dan Abdullah, saudaramu."

"Ya Rasulullah. Doakan aku agar Allah mengumpulkan aku bersama mereka,: kata Hindun memohon kepada Nabi.

BANANA KURMA CAKE



Bahan:
200 gr mentega/butter
200 gr gula bubuk
5 kuning telur
4 putih telur, kocok kaku
3 bh pisang ambon matang, haluskan
225 gr tepung terigu
1 sdt baking powder
chocolate block utk coating cake100 gr kurma
Cara pembuatan:
       kocok gula dan mentega sampai lembut.
       masukkan kuning telur satu persatu hingga putih dan mengembang.
       masukkan bergantian tepung terigu & baking powder.
       masukkan putih telur dan aduk rata. Masukkan pisang yang sudah dihaluskan dan irisan korma , fold in dengan benar.
       masukkan ke dalam loyang yang sudah diolesi margarine dan tepung. Panggang dengan api sedang selama kurang lebih 50 menit hingga matang.

CHOCO KURMA ROLL



Bahan:
3 butir telur
75 gr gula halus
50 gr self rising flour
25 gr cocoa powder
120 ml heavy cream
200 gr kurma

Cara Pembuatan:
        Kocok telur dengan gula sampai mengembang sekitar 10 menit.
        Gabungkan tepung terigu dengan bubuk cocoa dan baking power lalu ayak.
Gabungkan lagi dengan adonan telur dengan cara fold in.
        Tuang adonan ke Loyang ukuran 20x30. Sebelumnya loyang sudah dialasi wax paper yang dioles mentega dan ditaburi terigu.
        Panggang adonan selama 15-20 menit 180c

FILLING:
        Letakkkan sponge roll di atas wax paper untuk menggulung.
        Oleskan butter krim kira-kira 250 g dan dioles rata, taburkan kurma yang sudah dipotong-potong. Gulung dan simpan di kulkas kurang lebih 20 menit dan siap dipotong.

cerkak cita cita



GEGAYUHANKU DADI DOKTER
Aku ngelamun, ndelengake njobo ing kamarku. Angin kang sumilir nyenggoli kanthi alus. Godhong-godhong padha obah uga ana kang rontok. Hawane adhem, krasa penak ana ati. Pikiranku tekan ngendi-endi. Aku mikirke, menawa aku wis dhewasa, aku arep dadi opo.
Gegayuhan. Kabeh wong mesti nduwe gegayutan, uga aku. Gegayutan wong siji lan sijine mesti bedho, ana kang pengen dadi polisi, dokter, guru, perawat, pilot, lan sapanunggale. Intine, kabeh wong pengen sukses. Nanging, supaya gegayutan iku bisa kelakon lan dadi sukses ya kudu ana usaha lan pengorbanan. Usaha iku ora gampang, ana ing tengah-tengahe dalan mesti ana penghalang. Penghalang ana werna-werna, ana penghalang kang gampang dilewati. Nanging uga ana kang angel.
Kayata aku. Aku ya nduweni cita-cita utawa gegayutan. Gegayutanku ora bedho karo wong liya, yaiku SUKSES. Ora mung sukses ana ing donya, uga ana akherat. Suksesku ana ing donya iku bisa damel Bapak lan Ibu seneng, bangga nduwe anak kaya aku. Bisa balas budi kang opo sik uwes diwenehake Bapak lan Ibu kanggo aku. Nanging, aku ngerti menawa kabeh iku mau ora bisa kelakon kanggo balas budi tekno kang sampun diwenehake Bapak Ibu kanggo aku akeh banget. Opo maneh katresnanane. Aku ya pengen menawa aku wis sukses bisa ndadekake kepenginane Bapak lan Ibu, yaiku bisa Haji. Bisa ndelok kahanan Mekkah saka cedhak, ora mung ndelok ana ing siaran televisi. Lan bisa dadi haji kang mabrur. Suksesku ing akherat yaiku bisa munggah surga menawa aku wis dipundhut kalian Gusti Allah.
Gegayutanku supaya bisa sukses pengen dadi pegawai ana kantor perpajakan. Dak pikir dadi pegawai iku penak. Panggonane adhem, wangi, kepenak, uga bayare ya kepitung okeh. Pegawai perpajakan iku gaweane ngitung pajak, lan nglayani wong kang arep bayar pajak.
Supaya gegayutanku iku bisa kelakon, mesti mbutuhake usaha kang ora gampang. Saiki aku kudu sregep sinau supaya bisa lulus SMP kanthi biji kang apik. Terus bisa nerusake ana ing SMA kang uga apik. Sakwise lulus SMA, aku kudu nerusake kuliah. Kuliahe ya kudu pas karo jurusan supaya bisa dadi pegawai perpajakan. Aku kudu tenanan le sekolah supaya bisa lulus lan dadi kumlot, yaiku mahasisiwi kang oleh biji paling apik utawa paling dhuwur ketimbang liyane.
Golek gawean iku ora gampang, mula kudu sabar lan ora gampang putus asa. Nanging, ya ora bisa mung sangu kepinteran lan sregep sianu. Kabeh iku kudu karo donga. Supaya diwenehi kemudahan kaliyan Gusti Ingkang Maha Agung.
Jaman saiki, okeh pegawai perpajakan kang podho korupsi. Nanging, adu kuwi kekarepanku menawa dadi pegawai perpajakan. Aku pengen dadi generasi muda kang sae. Aku arep dadi pegawai ingkang jujur, tanggung jawab, bisa konsisten, lan paling penting mboten korupsi. Mulai saiki aku sregep sinau, sregep sholat supaya imanku kuat ora kegoda karo korupsi, lan ora gampang putus asa.
Wayah saya sore, srengenge wis ana kulon siap arep ganti karo padange mbulan. Ra ngertia Ibu wis ana mburiku lan ngendika “Jendela mu kuwi gek ditutup, ndak lemute do mlebu!”. Aku kaget, lamunanku buyar. Aku noleh lan ndelokke Ibu, bingung arep mangsuli opo. Aku banjur manthuk ethok-ethok ngerti opo kang didhawuhi Ibu mau.
            Teros pas dina Setu, nalika jam pelajaran kang pungkasan, Pak Dhoyo guru BK ing SMP TUNA BANGSA mlebu ing kelas 9A. Ing kono Pak Dhoyo  ngandakke marang kabeh siswa kang intine arep dianakke lomba Cerdas Cermat kanggo nyemarakke ulang taun sekolah sesuk dina Selasa. Kabeh kelas diwajibake ngirimake paling okeh 3 wakil kanggo melu lomba kui. Hadiah e lumayan gedhe kalebu sertifikat, piagam, uga duit pembinaan.
Siti, Tono, Santi, bocah telu kang makili maju seko kelas A. Ketelu bocah kui kalebu bocah seng ‘mletik’ ing kelas A. Tono bocah sregep uga jago bab Matematika. Siti bocah kang ulet uga jago bab IPA. Sijine Santi wakil ketua kelas sing tegas uga jago bab Bahasa Inggris. Nanging Santi ngroso minder utowo ora yakin nek dheweke bisa menang lomba mungsuh Tono karo Siti, kanyatan bijine Santi iseh kalah apik karo Tono uga Siti. Santi kepingin banget melu uga ngarepake yen dheweke bakalan menang lomba. Ibarat pepatah ‘merasa kalah sebelum berperang’. Nanging akeh kancane Santi sing ndukung lan percoyo yen Santi biso menang anggone maju lomba.
Santi cerita karo ibu bapak e naliko wis tekan omah. “Pak, buk, Santi dikon makili kelas kanggo maju lomba cerdas cermat mbesuk Selasa. Nenging, Santi ngroso ora yakin anggone bisa entuk juara, amarga Tono karo Siti uga maju lomba e buk. Tapi Santi kepingin banget melu”. Ujare Santi karo ngroyok. “Santi, koe ojo putus asa, yen koe karep melu lomba, koe yo kudu yakin anggonee koe iso menang lomba. Koe yo kudu usaha sinau seko saiki. Bab opo seng kirone koe urung paham takon marang koncomu, yen perlu takon marang guru mu. Koe kudu yakin nek koe iso ndongo, nyuwun marang Gusti supoyo lancar anggonmu maju lomba”. Wewantine bapak kanggo Santi. Ing kono Santi dadi maleh, seng maune ora yakin bakalan menang saiki dadi yakin anggone biso menang. Tekad e Santi soyo gedhe anggone maju lomba. Santi percoyo marang awake dewe, yen dewekke ora kalah karo Tono lan Siti.
Santi saiki dadi mundak sregep anggone sinau, opo sing Santi ngroso durung biso Santi takokake marang kanca uga gurune. Santi uga dadi sregep anggone ndedonga marang Gusti nyuwun diparingi lancar lan sukses anggone maju lomba. Ono sekolahan Santi di takone karo Pak Dibyo, “Piye Santi anggonmu maju lomba sesuk, uwis siap urung?”. “Nggih pak, Santi sampun mantep anggene tumut lomba mbenjang, kulo yakin pak yen Santi mboten kalah kaliyan rencang sanes”. Jawabe Santi. “Nah, dadi bocah kudu koyo ngono..Semangat. sok sopo wae sing gedhe tekad e, dibarengi karo usaha lan ndedongo bapak yakin pasti kasil anggone dewekke usaha. Koyo paribasan ulat madhep ati karep, sing temen bakal tinemu. Semangat Santi”. Ujare Pak Dibyo mbombong Santi.
Dino Seloso awan sak uwise pelajaran rampung, lomba cerdas cermat di mulai. Bocah-bocah wakil seko kelas A nganti E mlebu neng ruang kelas 7C. Ono 15 siswa sing maju lomba. Bu Sri mbagi soal uga lembar jawabe. Soal cacahe 15 kang kalebu  pelajaran IPA, Matematika, Bahasa Indonesia, serto Bahasa Inggris. Santi mantep anggone nggarap. Ing atine Santi yakin anggone menang lomba. Wektune 2 jam wis kalewati, kabeh jawaban dikumpulake meneh nggone Bu Sri, banjur bocah-bocah mau podo mulih.
Seminggu sakwise lomba, pas upacara dino senin Pak Dibyo ngumumake sopo sing menang lomba cerdas cermat wingi. Santi wes deg-degan, awake adem panas ra karuan. Ora dinyono nyono Santi menang juara 2, dheweke iso ngalahake Tono lan Siti. Santi seneng banget nalika maju nampani hadiah e.
Pas kui aku termotivasi nakaku arep dadi dokter.
Dokter iku wong sing nduwe sabar utawa wong marasake awakmu sing lara . Dokter  bisa ngobati penyakit nandhang dening  pasien . Nalika aku tuwuh munggah , aku bakal dadi dokter . Amarga dokter iku wong kang berjasa banget.  Aku pengin dadi dokter amarga bisa ngobati pasien kena pengaruh saka penyakit . Lan ing wayahe aku sinau dadi pinter, supaya aku bisa dadi dokter . Amarga nalika kita padha dicekel bocah kita tansah dibahagiakan wong tuwane . Nanging nalika kita arep bakal sukses , kita perlu wong tuwané seneng .

                                              
             Nalika aku bocah , aku tansah tresna marang wong lawas , nanging wis wektu gedhe , kita ngirim tresna wong tuwane kita . Aku nduwe cita cita dadi dokter, amarga nalika bocah nalika aku lara lan aku iki dijupuk menyang dokter . Banjur aku bakal dadi dokter amarga aku iki nggoleki wong sing ing pain , lan aku weruh menyang dokter sing perjuangan kanggo nambani sing sabar . Carane gedhe layanan saka dokter nalika nambani pasien . Lan aku arep sinau dadi pinter supaya aku bisa entuk dadi dhokter .

            Lan Dokter wis ono matopia kanggo pasien sing lagi lara . Layanan saka dokter aku ora bakal lali . Amarga Dokter  bantuan lan kurban kanggo tamba penyakit marang wong kang ing pain . Ora bakal lali layanan saka Dokter banget gedhe sing onomatopia kanggo siji gesang . Yen sampeyan lagi lara , wis ngewangi waras , sampeyan invaluable layanan karo dhuwit . Aku bakal nginget jasane panjenengan, ora lali layanan gedhe tenan .

            Menawa ora ana , wong iku bakal ketemu kanggo ngadhepi penyakit dheweke . Pramila aku dadi dokter supaya aku bisa bantuan wong kang ing pain.




Translate